ถึงเธอ

posted on 09 Apr 2013 00:33 by themoon directory Diary
 
 
สวัสดีเธอ
 
นี่เวลาก็ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้วนะ หลังจากครั้งสุดท้ายที่เราได้เจอกัน
 
เธอยังจำได้ไหม ว่าวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้น
 
ฉันหวังว่าเธอคงจะไม่ได้มีความจำที่สั้นขนาดจำเหตุการณ์ที่ผ่านมาเพียงเดือนเดียวไม่ได้หรอก
 
แม้เหตุการณ์นั้น จะเกิดขึ้นและจบลงภายในเวลาไม่กี่นาทีก็ตาม
 
 
 
 
 
 
 
เธอรู้ไหม ว่ากว่าจะมีวันนั้น ฉันใช้เวลาเป็นครึ่งปีในการตัดสินใจและรอให้วันนั้นมาถึง
 
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรมาดลใจให้ฉันตัดสินใจอย่างนั้น
 
หลายครั้งเหมือนกันนะ ที่ฉันอยากถอนใจมาก
 
 
แต่สุดท้าย วันนั้นก็มาถึง
 
 
 
 
 
เธอจำได้ไหม
 
เมื่อประมาณหนึ่งอาทิตย์ก่อนหน้าที่จะถึงวันนั้น ที่ฉันไปถามเธอว่าเธอสอบเสร็จวันไหน
 
เธอตอบกลับมา แล้วฉันก็นัดแนะวันเวลากับเธอว่ามีของจะให้
 
 
มันน่าแปลก ที่ครั้งนี้เธอไม่ได้ถามอะไรมากมายเหมือนทุกครั้งที่ฉันเอ่ยถามอะไรทำนองนี้
 
แต่ก็ขอบคุณที่ไม่ถาม เพราะมันคงเป็นการยากที่จะหาคำตอบมาให้เธอ
 
 
 
เธอรู้ไหม 
 
เมื่อวันนั้นมาถึง ฉันเฝ้าแต่คอยเวลาให้ถึงเวลาที่เรานัดแนะกัน
 
เธอบอกฉันไว้ว่าเธอสอบเสร็จตอนหกโมงเย็น 
 
นั่นกลายเป็นว่าวันทั้งวันนั้น ฉันแทบไม่เป็นอันทำอะไรเลย 
 
ทุกครั้งที่โทรศัพท์มือถือของฉันดังขึ้น ฉันสะดุ้ง เพราะตื่นเต้นว่าอาจเป็นเธอที่โทรเข้ามา
 
 
สามนาทีผ่านไป หลังจากตัวเลขบอกเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นเป็นเลขสิบแปด
 
 
โทรศัพท์ของฉันที่อยู่ในมือของเพื่อนฉันสั่งขึ้น
 
หน้าจอโทรศัพท์ขึ้นว่าเป็นเธอที่โทรมา เพื่อส่งโทรศัพท์มาให้ฉัน ฉันกดรับ
 
 
เธอบอกว่าเธออยู่ที่อ่างแก้ว ฉันอึ้งไปสักครู่ ก่อนที่เราจะนัดแนะกันอีกที
 
ในหัวของฉันเต็มไปด้วยคำถามมากมาย
 
จากที่ตื่นเต้นอยู่แล้ว ความตื่นเต้นยิ่งเพิ่มมากขึ้นมาอีก เพราะสถานที่ที่เรานัดแนะกัน
 
 
เมื่อไปถึงอ่างแก้ว ฉันหาเธอไม่เจอ จึงต้องโทรศัพท์หาเธออีกครั้ง จนรู้พิกัดที่แน่ชัด
 
 
 
 
ฉันเดินเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นทุกที
 
ยิ่งเข้าไปใกล้ ก็เลยได้รู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว 
 
เธออยู่กับเพื่อนของเธออีกสามถึงสี่คน ฉันจึงยืนอยู่ห่างๆไม่เดินเข้าไป
 
 
เธอเห็นฉันพอดี, เธอเดินออกมาจากกลุ่มเพื่อน, เธอเดินมาหาฉัน
 
 
ฉันยื่นถุงพลาสติกที่ภายในเป็นซองสีน้ำตาลผูกเชือกให้กับเธอ
 
เธอจำได้ไหมว่าฉันบอกเธอว่าให้เธอเปิดตอนอยู่คนเดียว
 
เหมือนตอนที่ฉันบอกเธอไปอย่างนั้น เธอมีเครื่องหมายคำถามลอยอยู่บนหัว
 
 
เธอคงสงสัยสินะ
 
แต่เธอคงได้คำตอบแล้วล่ะ เมื่อเธอได้เปิดดูของที๋ฉันยื่นให้เธอไป
 
 
เราพูดคุยกันอีกสองถึงสามประโยค ก่อนแยกย้ายกัน
 
 
และหลังจากนั้น ฉันไม่รู้อะไรอีกเลย,,,
 
 
 
 
 
 
เธอรู้ไหม
 
สมุดเล่มนั้น ฉันตั้งใจทำ ตั้งใจวาด ตั้งใจระบายสี ตั้งใจเขียนให้เธอ
 
 
เธอรู้ไหม
 
ตอนแรกฉันจะเขียนไว้ที่หน้าสุดท้ายด้วยซ้ำ
 
ว่าหากเธอไม่ต้องการ ฉันขอคืน เพราะฉันเสียดาย,,,
 
 
เธอจะเห็นหรือเปล่า
 
กระดาษหน้าสุดท้าย ตรงท้ายกระดาษมีตัวหนังสือตัวเล็กๆถูกแอบซ่อนไว้อยู่
 
ไม่รู้ว่าเธอได้เปิดดูไหม
 
 
 
 
 
 
เธอ
 
นี่ก็ผ่านไปเดือนนึงแล้ว
 
แต่เราต่างก็ทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น 
 
ฉันทักทายเธอในเฟซบุ๊ค ตามปกติ
 
เธอพูดคุย กดถูกใจโพสต์ต่างๆของฉัน โดยไม่มีการเอ่ยถึงเรื่องวันนั้น
 
 
ตกลงเธอได้เปิดดูสมุดเล่มนั้นที่ฉันให้เธอไปหรือยัง
 
แล้วใจคอ เธอไม่คิดจะตอบอะไรฉันกลับบ้างเลยหรือ
 

Comment

Comment:

Tweet

#5 By ปิยะ99 on 2013-04-14 01:17

ใจเยนๆนะครับพี่สาว
สู้ๆน้า  
การรอคอยมักจะทำให้เจ็บปวดเสมอครับ
ขอให้พี่เขาบอกข่าวดีกับพี่ด้วยเถอะ อิอิ
แวะเข้ามาเยี่ยมครับ
หวังว่าพี่สาวคงจะสบายดี
ปล. ผมอยู่พายัพนี่เองกำลังจะขึ้นปี 2 แล้ว
อยู่เชียงใหม่เหมือนกันหรือนี่ 55

#4 By TpfoX-Jay walkerZ on 2013-04-10 02:38

ป่ะ ไปบวชกัน 5555

#3 By LungDeng on 2013-04-09 19:00

@deng1312 ขอบคุณมากนะคะลุงจ๋าที่ชี้ทางให้ รักลุงจ๋าจัง big smile big smile

#2 By L*Ourson on 2013-04-09 13:53

ให้แล้วให้เลยนะลูกหมี หยุดคาดหวังว่าจะได้อะไรกลับมา เราทำดีที่สุดที่ใจเราอยากทำแล้ว พอแล้วจ๊ะ สบายเป็นพอ

#1 By LungDeng on 2013-04-09 08:53