จบลงด้วยมิตรภาพ

posted on 19 Dec 2013 09:29 by themoon

25/11/56

ในที่สุด ความคลุมเครือที่มีมาเนิ่นนานก็สิ้นสุดลง

เมื่อเราตัดสินใจ ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง เพื่อไปทวงคำตอบจากใครคนนั้น

 

ย้อนกลับไปเมื่อประมาณแปดเดือนที่แล้ว

เราทำสมุดเล่มนึงขึ้นมา ในนั้นเต็มไปด้วยภาพเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นระหว่างคนสองคน

เรา กับ ใครคนนั้น

ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกัน คือตอนขึ้นมหาวิทยาลัยปีที่สอง

จนกระทั่งปลายปีที่สาม

 

ในสมุดเล่มนั้น เราขึ้นต้นและลงท้ายด้วยข้อความประมาณว่า

เราแค่อยากบอก เธอไม่ต้องตอบ

 

แล้วใครคนนั้น ก็ทำตามอย่างที่เราขอจริงๆ,,,

ไม่เคยตอบ ไม่เคยพูดอะไรถึงเรื่องนี้เลย

และทุกอย่างยังเหมือนเดิม

 

สุดท้าย เป็นเราเองที่ทนอยู่ในสภาวะแบบนี้ไม่ไหวอีกต่อไป

เราจึงตัดสินใจไปขอคำตอบจากใครคนนั้น

 

เรายอมรับ

เราไม่กล้าเผชิญหน้า

 

เราส่งข้อความไปในคืนวันอาทิตย์ตอนเกือบเที่ยงคืนแล้วเข้านอน

 

หลับสนิททั้งคืนนะ,,,

แค่รู้สึกตัวเช้ากว่าปกติไปเกือบชั่วโมง จะหลับต่อรอให้นาฬิกาปลุกยังไงก็ไม่หลับ

สุดท้ายก็เลยคว้าไอพอดมาเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ต

 

ที่หน้าจอไอพอด เมื่อกดเข้าแอพพลิเคชั่นเฟซบุ๊ค

ก็มีวงกลมเล็กๆ เป็นรูปโปรไฟล์ของใครคนนั้นโผล่ขึ้นมาที่มุมหนึ่งของหน้าจอ พร้อมเลขสอง

 

แน่นอนว่าไม่เปิดดูในทันที

กดดูโน่นดูนี่ไปเรื่อย จนเริ่มตั้งสติได้ ถึงกดเข้าไปอ่าน

 

อ่านรอบแรกแบบกวาดๆ

เจอประโยคนึง มีคำว่า “เพื่อน”

กดเลื่อนมาอ่านต่อจนจบ

หลับตาสักแปบ,,, สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วอ่านใหม่อีกรอบ ช้าๆ,,,

 

รอบนี้

พออ่านถึงประโยคนึงที่ว่า

 

ถ้าอายอยากบอกอะไรเราก็บอกมาเถอะ จะบ่นก็ได้ เราอยากได้ยินเธอพูดกับเรานะ

 

ก็รู้สึกได้ถึงอะไรอุ่นๆที่ตา,,,

 

แถมใครคนนั้นยังทิ้งท้าย ขอถามเราคืนสี่คำถาม

ซึ่งแต่ละคำถามเป็นอะไรที่ค่อนข้างเป็นปรัชญามาก

ใช้เวลานานหลายชั่วโมง กว่าจะพิมพ์ตอบไปได้,,,

 

 

สายของวันเดียวกันนั้น

เห็นใครคนนั้นจากไกลๆ กำลังเดินมา

เราจึงเดินไปหลบ ให้เพื่อนส่งสัญญาณ ว่าเขาเดินผ่านในจุดที่พ้นจากที่นั่งเราไปแล้ว

เราถึงกลับไปนั่งใหม่,,,

 

คืนวันเดียวกันนั้น

แวะเข้าไปเอาของที่ห้องชมรม

ด้วยความรีบ ตัวถึงหน้าประตูปั๊บ ก็เอ่ยปากถามหาของโดยไม่ได้สังเกตว่ามีใครอยู่ในห้องบ้าง

 

“อยู่ตรงนี้”


เสียงผู้ชายคนนึงตอบมา เพ่งมองไป จึงรู้ว่าเป็นใครคนนั้น

 

ต้องเดินเก็บอาการ ฝ่าสารพัดเพื่อน พี่ น้อง เดินไปตรงที่ๆใครคนนั้นนั่งอยู่ เพื่อไปหยิบของ

ใครคนนั้นก็เป็นคนเอ่ยปากชวนคุยขึ้นมาอีกครั้ง

 

รู้สึกซึ้งในน้ำใจของใครคนนั้นมากจริงๆ,,,

พอใจไหมกับคำตอบที่ได้รับ,,,

เราไม่ได้พอใจหรือไม่พอใจในเนื้อหาของคำตอบ

เพราะเราไม่กล้าคิดว่ามันจะเป็นคำตอบในแบบที่เราหวังอยู่แล้ว

อย่างเดียวที่เราหวัง

คือให้ใครคนนั้น มีคำตอบให้เรา แค่นั้น ไม่ได้หวังว่าคำตอบมันจะออกมาเป็นยังไง

เสียใจไหม

ไม่นะ ,,,

มันเลยจุดที่จะเสียใจมาแล้ว

เพราะหลังจากวันที่ให้สมุดไป แล้วต้องรอคำตอบอย่างเลื่อนลอย

เสียใจไปหลายครั้ง จนเริ่มชินและชา

 

ตอนนนี้เราสบายใจแล้ว

ใจมันชาๆ รู้สึกหนุบหนับบ้างเป็นระลอก

แต่โดยรวมก็สบายดี

 

มีความรู้สึกว่า เมื่อม่านหมอกในเหตุการ์ณนี้มันหายไป

ทำให้เวลาเราคุยกับเรา เรารู้สึกบริสุทธิ์ใจมากกว่าเดิม (ก็ที่ผ่านมาคิดไม่ซื่อมาตลอดไง 555)

 

ขอบคุณเหตุการณ์ ความรู้สึกดีๆที่เกิดขึ้นมาตลอดสองปีกว่า

มันอาจเปลี่ยนแปลงหรือพัฒนาเป็นอะไรไปไม่ได้กว่านี้

แต่สถานภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้ เราว่ามันก็ยั่งยืนกว่ารูปแบบอื่นแล้วล่ะ

 

Cool

edit @ 19 Dec 2013 09:31:03 by L*Ourson

Comment

Comment:

Tweet

ปีใหม่แล้วขอให้สมหวังทุกอย่างจ้ะ

#2 By ปิยะ99 on 2013-12-30 21:04

คิดถึงพี่สาวจังเลยย
สู้ๆนะครับพี่
เข้มแข็งขึ้นก้าวไปข้างหน้า อิอิอิ
สู้ๆนะครับ big smile

#1 By TpfoX-Jay walkerZ on 2013-12-23 03:23